Het is één uur 's middags op het Argentijnse grondgebied.
Dit is een live uitzending vanaf onze landelijke marinebasis.
16.00 uur.
Volgens de laatste berichten zijn er 700 mensen geëvacueerd...
en 264 huizen ontruimd.
Maar men voorziet dat het water nog 30 à 40 cm zal stijgen...
en dan kan het aantal evacués tot een duizendtal oplopen.
Dil was de ergste overstroming die Argentinië ooit heeft getroffen.
Wie herinnert zich Epecuén nog? Niemand denkt nog aan die ramp.
Alleen zij die er woonden, daar waar nu alleen nog ruïnes zijn.
Epecuén lijkt op een scène uit een film. Een horrorfilm.
WHAT THE WATERS LEFT BEHIND
Dat is nog niks. Weet je wat mij is overkomen?
Ik reed over Route 25 van Colombia naar Venezuela.
Opeens... Het was snikheet. Ik zie twee grieten die slaan te liften.
Ik trap op de rem. Jouw types, Vasco.
Met rugzak, een blondje en 'n donkere. Echt knappe meiden.
Ik vraag waar ze heen willen. Venezuela. Ik laat ze instappen.
Het blondje heeft een raar pakketje bij zich.
Maar goed, ik krabbel nu niet terug. We rijden weg.
Na drie kilometer zie ik in m'n spiegel dat ze elkaar zitten af te lebberen.
Ik denk: dat belooft wat voor straks.
We komen bij de grens...
en ze zeggen: 'We gaan naar de wc.' Ze nemen hun rugzak mee.
Ik blijf daar. Er staat een lange rij auto's te wachten.
De rij schuift door en die meiden komen maar niet.
Vlak bij de grenspost zie ik daar waar jij nu zit, Vasco...
het pakketje liggen. Ik ben de lul, denk ik.
Ik kijk op, zie een agent met een hond, hij vraagt naar m'n papieren.
Dan vraagt hij: 'Wat is dat daar?' 'Geen idee, het is niet van mij.'
Hij vraagt me om uit te stappen.
Dan zie ik dat die hond dol wordt.
Hij rent op een oude vrouw met een mand af. Hij pakt 'm af.
Er zaten veertig zakken cocaïne in. Heftig, hé?
Een andere agent gebaarde me om door te rijden...
en toen was ik in Venezuela. Ik maakte dat ik wegkwam.
En die meiden zag ik nooit meer. - En het pakketje?
Dat heb ik hier.
Je bent zo onbezonnen.
Ik weet gewoon niet met wie ik samenwerk.
Ja, heel grappig.
Wat een goeie.
Mag de muziek wat zachter? We proberen 'n documentaire te maken.
Wat een zeikerd.
Oké, Carla...
Wat herinner je je nog van voor de overstroming?
Weinig, ik was nog heel jong. Het zijn alleen wat losse beelden.
Wat voor beelden?
Ik herinner me het kuuroord. Daar kwam ik vaak met m'n moeder.
Ik wilde nooit in het meer omdat ik niet kon zwemmen...
maar op een dag durfde ik erin te springen. En ik bleef drijven.
Er zat zoveel zout in het meer dat je niet kon zinken.
Een zoutwatermeer?
Ja, dat maakte Epecuén zo uniek.
Ben je me aan het filmen, Erica? - Wees gerust, je bent heel fotogeniek.
Je bent echt indrukwekkend.
Heel mooi.
Wat herinner je je nog van de nacht dat het gebeurde?
Ik was op m'n kamer. Ik lag te slapen...
en ik werd wakker van het geluid van een sirene...
en ik hoorde mensen schreeuwen. Veel geschreeuw.
Toen ik opstond uit m'n bed, stond het water tot aan m'n knieën.
M'n moeder kwam in paniek binnen en tilde me op.
Ik weet nog dat ze steeds zei: 'We moeten weg, we moeten weg'.
Toen we gingen, deed ze de deur op slot, zodat er niks gestolen werd.
Ze dacht echt dat we nog terug zouden komen.
Sorry, zijn we er bijna? Ik moet naar de wc.
Wil je geen domme vragen stellen?
Let alsjeblieft een beetje op, ja? We zijn aan het filmen.
GEOPEND
Bedankt, schat.
Leuke plek is dit.
Gaan jullie mee naar de wc, meiden? - Goed.
Kijk, ik film zo een shot, en één zo...
en dat kontje in close-up.
Wat 'n lekker kontje. Jammer dat ze liever schaart.
Scharen, Vasco. Een meisje met een meisje.
Ga de omgeving filmen, vogeltjes, krekels... Kom op.
Hallo.
Volgens mij is hier niemand.
Hallo?
Ik kom al.
Hoe gaat het?
Hallo, hoe gaat het?
Willen jullie iets? - Mag ik even naar de wc?
Ja, die deur door. Aan het einde van de gang.
Daar is het. - Dank u wel.
Jullie komen niet uit de buurt, hé? - Uit de hoofdstad.
Ah, uit de hoofdstad...
Dat dacht ik al. Welk woord zit daarin? Hoofd.
Goed, zeg het eens.
Komt er niemand?
Laat eens zien, Vasco. Wat een mooi horloge.
Zit er een gps in? - Ja, hij detecteert eikels.
Kijk, hij geeft aan dat er een grote eikel vlakbij is.
Dat was een goeie.
AAN DE WINNENDE HAND
VROUW VERDRONKEN HAAR DOCHTER IS GERED
ONTEIGENING VAN EPECUÉN?
WIJ GAAN OOK TEN ONDER
VERMIST
Ik heb empanada's met vlees. - Nee, dank u, Mrs.
Wat? Willen jullie niks?
Je moet iets kopen, schatje.
Ik ben hier niet alleen om de kak van toeristen op te ruimen.
Dus bedenk maar eens hoeveel jullie er gaan eten.
Uit de hoofdstad dus?
Ik had een nichtje in de hoofdstad. Ze heette Olga.
Ze kwam elke zomer.
Ze deed het een keer met Juancito...
en een andere zomer met Pedrito...
en toen met een getrouwde man.
Weet je wat er met het arme kind gebeurde?
Ze vonden haar lichaam in het meer.
Arme Olga.
En ze was nog wel zo wereldwijs.
Ach, meisje...
wat lijk jij op Olga. Ongelooflijk.
Echt waar.
Ze lijkt op Olga.
Nou, hoeveel gaan jullie er eten?
Wat doe je? Wat ben je kwijt?
Wat zoek je?
We zoeken de pomphouder. - In de smeerput?
Nee...
Even kijken. Pomphouder?
Pomphouder?
Je weet dat er niemand zit. Denk je dat ik dom ben?
Wat heb je gestolen? - Niks, meneer. Echt niet.
Ik dol een beetje met je.
Wat zoek je? - Benzine.
Benzine? - We moeten tanken.
Ik maak iets af en dan kom ik. - Bedankt.
Wat doe je hier? Kom mee, ze wachten op ons.
Meiden, die wc was zo goor.
Wacht maar af tot je deze empanada's ziet...
Zou je de voorruit kunnen poetsen? Die is vuil.
Als je tijd hebt.
Wat heb jij, klojo?
Goed, het is al voorbij. Maak je niet druk.
Wat is er? - Niks.
Vicky, je hebt 'n nieuwe bewonderaar.
Gadverdamme. - Snap je dat ik niet op mannen val?
Goed, zullen we maar?
Ja, het is niet ver meer.
Zou je me niet betalen?
Sorry, vergeten. Hoeveel is het? - Voor jou...
met die kop, 1000 peso's. - Wat?
Luister, dikzak. Eerst steel je iets uit m'n werkplaats.
Dan moet ik je ruit poetsen.
Ga je me nu vertellen hoeveel het mag kosten?
Waarom blijf jij niet in m'n garage? Dan ga ik op stap met de meiden.
Kom, betaal hem gewoon.
Betaal hem, Nachito.
Al pratend komen we er wel uit.
Zoek de schaduw op, hé.
Hier zijn je empanada's, oud wijf.
INSTORTINGSGEVAAR
Kijk, wat een locatie. We gaan 'n geweldige docu draaien.
Ja, dit is niet slecht.
Goed, we gaan filmen.
Maak alles klaar. We hebben niet veel tijd.
We pakken onze spullen, Vasco. Relax, we zijn er al.
Alles goed? - Ja.
Ja? - Daar woonde mijn oma.
Gaan we? - Kom, jongens, we gaan filmen.
Maak de apparatuur gereed.
Dit was mijn slaapkamer.
Daar was de eetkamer...
en hier had je de keuken.
Nee, laten we even stoppen, Carla.
Diego, deze scène werkt niet echt.
Ik mis pauzes, een climax, spanning... - Vind je? Misschien heb je gelijk.
Wat denk jij? - Het mag wat meer, ja. Ga je gang.
Weet je, Carla? Je komt gespannen over. Wat stijfjes.
Ontspan je, laat alles los.
Visualiseer je herinneringen en vertel. Proberen we dat?
Actie.
Toen de overstroming eraan kwam...
waren er mensen die niet weg wilden. Sommigen bleven tot het water...
tot aan hun middel stond.
De brandweer moest hen met geweld meenemen...
toen het niet anders meer ging.
Mooi zo. Heel goed, geweldig.
Bravo, dit is het, Carla. Dit is de juiste toon. Briljant.
De documentaire is begonnen. Dit is wat ik zoek, oké?
We nemen vijf minuten pauze. - Fijn, Vasco.
Ja, maar we moeten dit vasthouden. Dit is het. Heel goed.
Heel goed, dit is het.
Dat was echt heel goed.
Dank je. - Zeg 't maar als je iets nodig hebt.
Oké.
Wat ben je toch een rotzak.
Het is mooi geworden.
Ja? - Ja, je zag er heel goed uit.
Waar is Vicky? - Weet ik 't, Vasco, ze is jouw vriendin.
Kijk, daar is ze.
Kom eens hier.
Waar zat je? - Ik wou foto's van de ruïnes.
We hadden samen kunnen gaan. - Dat doen we straks wel.
O, straks.
Straks wanneer?
Wanneer?
Hé, schatje.
Wat is er dan?
Hallo, allemaal.
Hallo, Vasco.
Wat doe je met mijn mobiel?
Hier is je mobieltje. Jij zou foto's maken van de ruïnes.
Wat ben jij onprofessioneel. Ongelooflijk.
En dit? Wat gebeurt er nu weer? - Wat is dit?
Wat is er met die rammelbak?
Nacho, je had met deze bak toch heel Latijns-Amerika doorkruist?
Doe eens niet zo irritant.
Wat? Ik zeg een keer iets en ik ben meteen irritant.
Jullie weten niet wat teamwerk is.
Wat is dit nou, verdomme?
Verdomme, krijg nou wat. - Nacho, goed gedaan, sukkel.
Verdomme...
ik wilde al niet met dit barrel gaan.
Stop met zeiken en help me, man. Kijk waar we zijn.
Waarom help je me niet? - Ik ruik iets raars.
Hij lekt benzine. De leiding is stuk.
Wat? Welke leiding? - De brandstofleiding, Vasco.
Ik ben geen monteur, maar regisseur. - Ga weg.
Waar moet ik heen? - Naar de kant.
Niet te geloven.
Kom eens, Nacho.
Ik kan die slang wel repareren. Maar we hebben benzine nodig.
Er moet een sleepwagen komen.
Als we de slang repareren, hebben we alleen wat benzine nodig.
Er komt iemand aan.
Wat doen jullie hier? - We hebben pech met onze bus.
Hij is ermee gestopt.
Volgens mij is het de brandstofleiding.
Eens kijken...
Hoe zei je dat hij was stukgegaan? - Geen idee.
Hij is niet stuk, maar doorgesneden.
Hoe bedoel je? - Ja, iemand heeft 'm doorgesneden.
Ik kan je naar een tankstation brengen. De slang moet vervangen worden.
Zal ik meegaan, Vasco?
Nee, jij niet. Ik neem jou mee. - Ja, ik ga mee.
Erica, maak alvast wat opnames op het kerkhof.
Als je m'n vriendin aanraakt, ruk ik je kop eraf.
Carla, is het ver naar het kerkhof? - Zo'n 20 minuten lopen.
Gaan we? - Goed. ik pak de camera.
Geef je me m'n tas? - Ik blijf hier bij de bus.
Diego, ik wacht ook hier op Vasco. - Mij best.
Heb je nog vrienden uit Epecuén? - Ja, een paar. Niet veel.
Zien jullie elkaar nog? - Nee, we spreken nooit af.
Als je iets niet fijn vindt, zeg het dan. - Het gaat prima.
Je mag je grenzen aangeven, hé? - Zal ik doen.
Dan veranderen we van invalshoek. - Ik voel me goed.
Ja? - Het is wel raar om hier te zijn...
Ja, ik zie dat het je aangrijpt. Roept het veel herinneringen op?
Was het moeilijk om naar 'n nieuwe plek te verhuizen?
Maakt je familie het goed?
Ja, prima. Het was niet moeilijk.
Wil je ook wat? - Ja, graag. Het is warm.
Dank je wel. - Je hebt een snor.
Wat?
Carla?
Zijn we er bijna?
Wat is het warm, hé?
Wil je wat water? - Ja.
Ik wist niet dat je zo goed kon tekenen. - Bedankt.
Hij is nog lang niet klaar. Maar hij wordt wel mooi.
Wat een hitte. Ik kan niet tegen die vochtigheid.
We maken een documentaire over Epecuén.
We willen er volgend jaar mee naar Berlijn.
We moeten nog veel lobbyen.
Niet aanraken. Laat hangen.
VERMIST
Pas op waar je loopt.
Carla, waar zijn we hier?
Zijn we al begonnen? - Ja, ga je gang.
Dit was het kerkhof, het kerkhof van Epecuén...
Kan dat even opnieuw?
Ontspan je en vergeet de camera. Vertel gewoon.
Toen het water de graven bereikte...
probeerden de mensen wanhopig...
de resten van hun dierbaren te redden.
En daar sloegen anderen munt uit.
Duikers vroegen geld om lijken te zoeken, en ze brachten je...
het eerste wat ze vonden.
Ik herinner me dat m'n buurvrouw haar drie broers liet opduiken...
die in hetzelfde graf lagen.
Ze brachten haar vier lijken. Ze moest ze wel samen begraven.
Ze bracht dus bloemen naar...
een onbekende.
Zal ik doorgaan? - Nee, voor mij is het goed zo.
We zijn klaar. Pauzeer maar even.
Hoe ziet ze eruit? - Heel erg mooi. Adembenemend.
Ja, ik weet het.
Wat is er gebeurd?
Verdomme. - Ik ben gebeten door 'n adder.
Geef me die sjaal.
Hij beet me... - Rustig maar.
Haal de spullen. We moeten naar de bus.
Het doet zo'n pijn.
Kun je lopen? Kom maar. - Ja.
We doen het rustig aan. Goed zo.
Vicky, ik wil je niet beledigen, maar wat zag je in Vasco?
Waarom vraag je dat? - Je kunt elke man krijgen die je wilt.
Maar je hebt iets met die kerel.
Ik weet niet. Hij koopt spullen voor me, neemt me mee op reis...
Hij is slim en ik bewonder hem.
En hij heeft me een rol in z'n volgende film beloofd.
Hij is een goeie vent.
'Hij is een goeie vent.'
Ik ben zo terug.
Kiki?
Waar heb je je verstopt? Kom, Kiki.
Kom, schatje. Waar zit je?
Nacho, heb je Kiki gezien? - Nee, geen idee.
Stom beest.
Wat is dat?
Blijf hier.
SLACHTHUIS
Kom op, hou nog even vol.
Kom op, Carla. Daar is het busje.
Kom op, hou vol.
Erica, help me.
Nacho? Vasco?
Waar zijn ze, verdomme? - Hou vol. Kom op.
Wacht, voorzichtig. - Pak haar arm.
Nacho?
Vasco?
Vasco, waar ben je?
Vasco, waar zijn jullie?
Godver, Nacho.
Nee, we moeten nu weg, Erica.
Hoor je me, Erica?
Kijk. - Wat? Rustig maar, Carla. Wat is er?
Hou vast.
Rustig maar, alles komt goed. Wat moet ik zien?
Zag je dat?
Spoel eens terug.
Dat zullen de jongens zijn.
Daar zijn de jongens.
Rustig maar. - Hoor je dat?
Blijf rustig, Erica. Er is niks aan de hand.
Kalmeer nu even. Rustig maar.
Kalm maar.
Ik ga even kijken. - Diego. Nee, niet doen, blijf hier.
Ga niet. - Rustig maar, het is goed.
Je zult je zo beter voelen. Ik ga even kijken.
Maak me los, Diego. - Ik kan het niet, het lukt niet.
Laat me hier niet achter, Diego.
Kom, jongen. We moeten hier weg.
Kom mee.
Een documentaire, hé?
Je wilde een documentaire maken. Goed...
Ik zal m'n familie even voorstellen.
Dit is m'n broertje.
M'n oudste broertje.
Ik ben de oudste. Maar hij was vroeger de oudste.
Een hondje.
Dit hondje was voor hem...
Dit is m'n neefje, m'n kleine neefje.
Kijk, dit...
dit is Tito's hoekje. Hier speelt Tito.
En dit zijn mijn spullen.
Niemand mag ze aanraken.
Zo zie je het toch, hé?
Niemand komt aan m'n spullen.
Dus je wilde een documentaire maken.
Wilde je een documentaire?
Wilde je een documentaire maken?
Weet je hoe hij gaat heten?
'De lessen van Chimango.'
Niet gillen. Wees stil.
Les één:
'IJzerdraad.'
Lig stil, sloerie.
Stil.
Luister even naar me, alsjeblieft. Moet je horen...
Les twee: 'Typisch Argentijnse snijmethodes.'
Alsjeblieft, luister...
Weet je hoeveel kontjongetjes zoals jij...
ik al in de greppel heb gepakt?
Heb je het koud?
De rustige buurt uit m'n jeugd
op een trieste avond sta ik oud op de straathoek
ik kom ouder terug de jaren hebben me veranderd
en ze hebben m'n hoofd met grijze sneeuw bedekt
ik reisde met m'n pijn en in m'n omzwervingen als dromer
begreep ik de kwaal van mijn leven
elke kus verdronk ik in een glas
het zijn altijd vrouwen die je je dromen afnemen
verslagen keer ik terug naar het huis van m'n ouders
alles hier roept herinneringen op in m'n geheugen
m'n twintig lentes voerden me ver weg
dwaasheid van de jeugd en gebrek aan wijze raad
in het huis heerst een wrede stilte en als ik aanklop
als een vreemde ontvangt de oude bediende me
ik moet zoveel zijn veranderd dat pas toen ik sprak
de grijsaard hoorde wie ik was
ik trof alleen m'n moeder aan
ik riep haar vanaf de deur en ze keek me aan met die ogen
met ogen waar een waas voor zit van het huilen
alsof ze zeiden: waar bleef je zolang
nooit meer zal ik weggaan ik zal aan haar zijde leven
in de warmte van dat andere leven
alleen een moeder vergeeft ons dat is de enige waarheid
de rest is een leugen
verslagen keer ik terug naar het huis van m'n ouders
alles hier roept herinneringen op in m'n geheugen
m'n twintig lentes voerden me ver weg
dwaasheid van de jeugd en gebrek aan wijze raad
in het huis heerst een wrede stilte en als ik aanklop
als een vreemde ontvangt de oude bediende me
ik moet zoveel zijn veranderd dat pas toen ik sprak
de grijsaard hoorde wie ik was
Het monster is verliefd.
Dit hoertje is voor mij.
Hoepel op.
Schiet op, moeder roept.
FAMILIE WEIGERT EVACUATIE
Blijf hier, blijf hier.
Alles kom. goed, oké? Wacht hier op me, goed, Vicky?
Wat heb je gedaan, knul?
Laat je wapen vallen.
Laat vallen. O, wat is ze mooi.
Laat die bijl vallen of ik vermoord haar. Laat vallen.
Diego, word wakker. Je moet hier weg.
Je moet hier weg...
We gaan samen eten. Chimango gaat voor ons koken.
Neem een aperitiefje.
Hier staat de drank. Tast toe.
Nee, nee, doe rustig, alsjeblieft. Doe heel voorzichtig.
Voorzichtig, blijf daar.
Verdomme, je krijgt ervan langs.
Verdwijn uit m'n ogen, stuk stront. Wegwezen.
Oké, niks aan de hand.
Wat is er, schatje? - Water...
Water? Wil je water? Dan geven we je toch water.
We willen geen ontevreden gasten. We hopen dat jullie terugkomen.
En jullie moeten voor ons eten zorgen. Geef haar water, oen.
Wil jij ook water? Dan krijg je dat.
Je zult niks tekortkomen.
Weet je wat we nu doen?
We gaan een empanada eten, want je ziet er zwak uit.
Ik wil dat je iets eet. Hier.
Doe je mond open, schatje. Toe maar. Een vliegtuigje.
Kom, doe je mond open, schatje. Ga je niet eten?
Ik zorg goed voor je. Weiger je m'n empanada?
Kom, pak haar vast.
Dat kan niet. Als je niet eet, word je ziek, schatje.
Goed zo. Kijk hoe ik van de koekjes eet.
Ik maak je schoon. Die kerels hebben je besmeurd.
Ze hebben je heel slecht behandeld en dat mag niet.
Dat viel mee, hé? Is hij lekker? Is hij lekker?
Geef antwoord. Is hij lekker? Ja, ja, hij is lekker.
Weet je wat er in die empanada's zit?
Twaalf recepten met vlees uit de gehaktmolen voor heel de familie.
Arm meisje...
Geef hier.
Tito, laat hem niet ontsnappen. Pak hem, Tito.
Nee, hou op, laat hem met rust. Sla hem niet.
Hij weet niet wat hij doet.
Hij doet gewoon wat m'n oma zegt. Laat hem.
Je oma?
Je hebt ze ons allemaal laten doden.
Je begrijpt er niks van.
We waren alles kwijt.
Alles waren we kwijt en niemand kwam ons helpen.
Niemand kwam ons helpen.
Ze lieten ons sterven in de vergetelheid. - En daarom vermoorden jullie ons?
Er zijn ergere dingen dan de dood...
Laat hem los.
Laat hem los, zei ik.
Carla...
Vergeef me.
Waar wil je heen?
Naar Epecuén.
Met dit deinende bootje varen we boven een begraafplaats...
die begraven is onder vier meter water...
sinds zeven jaar.
Ja, de kisten dreven rond en spoelden daar op de oever aan.
Wat is er in 1985 precies gebeurd?
Nou, het water overviel ons. We hadden nergens tijd voor.
We varen door de stad Epecuén.
Kijk hoe het eruitziet.
Het staat al sinds 1985 onder water.
Het water zal nooit meer zakken.
We zien dat het water blijft stijgen en nu al een groot deel beslaat...
van de grafkelders van het kerkhof...
of wat ooit het kerkhof van Carhué was.
Er staat een sterke stroming.
Er staat een harde zuidoostenwind die de stad Carhué geselt.